Η κλειστοφοβία δεν αφορά μόνο τους κλειστούς χώρους.

Πολλές φορές αφορά:

• τον φόβο εγκλωβισμού,
• την αβοηθησία,
• την πιθανότητα πανικού,
• και την αίσθηση ότι:

«αν δεν μπορώ να φύγω, ίσως δεν αντέξω αυτό που θα συμβεί μέσα μου.»

Η θεραπεία δεν στοχεύει μόνο:

• στη μείωση του φόβου των κλειστών χώρων,

αλλά:

• στη δυνατότητα να υπάρξει κανείς μέσα στην ενεργοποίηση χωρίς συνεχή ανάγκη διαφυγής,
• χωρίς καταναγκαστικό έλεγχο,
• και χωρίς να οργανώνει τη ζωή γύρω από την αποφυγή του εγκλωβισμού, της αβεβαιότητας και της πιθανής εσωτερικής κατάρρευσης.